Nederlands Dans Theater op Holland festival

Nederlands Dans Theater: Sooner or Later van Lightfoot León. Gezien 31/5 Westergasfabriek Amsterdam.

Door Ingrid van Frankenhuyzen / NRC Handelsblad

Vorig jaar won het Brits-Spaanse echtpaar Paul Lightfoot en Sol León met Shoot the Moon de Zwaan voor de beste dansproductie. Het verhaal over drie paren die hun relatie dansend vorm geven in een decor van draaiende kamers, groeide in korte tijd –ook door de omarmende akkoorden van Philps Glass’compositie Tirol Concerto – uit tot een melancholieke theaterhit. Toen het Holland Festival het duo vroeg iets voor de industriële hal van de Westergasfabriek in Amsterdam te maken, besloten Lightfoot en León Shoot the Moon een vervolg te geven. Met inachtneming van de speciale locatie want dat was nieuw voor hen.
Lighfoot en León deelden de hal in tweeën op: er zijn twee danspodia en twee gescheiden rug-aan-rug-tribunes. De toeschouwers zitten links om een reprise van Shoot the Moon te zien, en rechts om de nieuwe choreografie, Second Chance te zien. Na de pauze wisselt het publiek van helft, ziet het andere deel en hoort het nog een keer dezelfde muziek van Philip Glass.
Met de enorme meegebrachte decors, videoschermen en dansvloeren die als een loopband kunnen rollen, lijkt het net of je je in thuishaven Lucent Theater bevindt. Behalve dat zich simultaan twee voorstellingen afspelen en je het elastieken gezicht van danseres Parvaneh Sharafali eindelijk eens van dichtbij kunt bewonderen, is de locatie als gegeven van alle meerwaarde ontdaan. Nergens lijkt het licht, het decor, de ruimte voor de dans op de ruimte te zijn afgestemd. En dat is een gemiste (dramaturgische) kans in Sooner or Later zoals de choreografieën samen heten, want een keurige zwarte doos maken in zo’n industriële hal is zonde. Je merkt dus duidelijk dat locatietheater niet in de genen van zo’n groot gezelschap als het NDT zit: het gebruik van volgspots in zo’n kleine ruimte wordt bijvoorbeeld onvermijdelijk een lelijk en schokkerig element.
Is het dan inhoudelijk interessant? Deels. Shoot the Moon en Glass samen blijven in alle lyriek prachtig en het dubbelspel tussen video, decor en dans is nog steeds erg mooi. Maar Second Chance heeft choreografisch veel minder impact. De structuur is minder dwingend en de 11 dansers zijn vooral individueel, schijnbaar willekeurig aan het bewegen. Hoewel Lightfoot en León gekostumeerde voorouders opvoeren om te laten zien dat de moeilijkheid van de liefde generatie op generatie wordt doorgegeven, is het nergens wrang, intiem of pijnlijk. De opa en oma op metershoge rolstelten kijken als poortwachters toe hoe het nageslacht leeft en ploetert in de huiskamer die nu niet draait maar van verschuivende muren voorzien is. De verglijdende tijd is het thema, l’histoire se repète lijkt de boodschap van het choreografenduo. Wat zich niet zal herhalen is de impact die Shoot the Moon vorig jaar had. De tweede kans die Lightfoot en León kregen wordt ternauwernood ingelost. Het was beter geweest iets compleet nieuws te maken voor de 19e eeuwse Westergasfabriek.