Guangdong Modern Dance Company

Guangdong Modern Dance Company: Upon Calligraphy. Choreografie: Liu Qi.

Door Ingrid van Frankenhuyzen / NRC Handelsblad 21 mei 2007

LET OP: DIT IS DE OORSPRONKELIJKE RECENSIE, NIET DE DOOR NRC HANDELSBLAD GEREDIGEERDE VERSIE

Hoeveel dansbewegingen zouden er bestaan? Meer dan 40.000? Want dat is ongeveer het aantal tekens of karakters dat het Chinees kent. Choreografe Liu Qi van de Guangdong Modern Dance Company schildert in Upon Calligraphy met lichamen zoals een penseel in de kalligrafie ‘schoonschrijft’ en daarbij kiest ze voor oostelijke en westelijke bewegingsvormen. De kalligrafie is in China, en vele andere culturen een bijna meditatieve kunstvorm en die kunstzinnige, enigszins harmonieuze sfeer is in Qi’s choreografie voelbaar.
Het eerste moderne dansgezelschap van China, opgericht in 1992, is een van culturele visitekaartjes van het land. Op het Holland Dance Festival waren ze zes jaar geleden te gast en toen viel al op hoezeer de esthetische, westerse en Nederlands Dans Theater-achtige dansvormen uit de jaren negentig vermengd werden met bewegingen die wij onmiddellijk herkennen als Chinees. Zo begint Upon Calligraphy behalve met een grappige in chaos uitmondende projectie van Chinese tekens, met een traditionele mouwendans waarbij de franjes sierlijk heen en weer gedrapeerd worden. Maar het kostuum met de mouwen wordt opgehesen en dan worden de westerse invloeden zichtbaar. De klassieke danstechniek zit er virtuoos in bij de dansers: menig danser hier kan nog een puntje zuigen aan de lenigheid en amplitude van de Chinezen.
Upon Calligraphy is ingedeeld in vier delen die terug te voeren zijn op de geschiedenis van de kalligrafie. Op de eigentijdse samples van water-, stads- en natuurgeluiden begint het ‘primitief’: met hoekige marionetbewegingen nemen de dansers meer poses in dan dat ze vloeiend bewegen. In het tweede deel wordt er een lieflijk duet tussen man en vrouw gedanst, deel drie wordt gevormd door stoere energieke mannen in blokken van licht en in het laatste deel dansen de dames van Guangdong zoals Kate Bush in een Kylian-choreografie zou dansen.
Zeker door de avondrode belichting en de spannende schemering in het licht, wordt het een esthetisch fraaie avond. Maar de overdaad aan schoonheid die Liu Qi presenteert, bevredigt toch niet helemaal. Uiteindelijk krijgt de combinatie in danstalen geen meerwaarde, sterker nog het doet hier en daar wat ouderwets (mooi) aan. Maar schoonheid zonder contrapunt blijft toch wat leeg.
Dat Liu Qi kan verrassen bewijst ze echter in het programma voor de pauze: in Fight under the Table geven twee dansers hun testosterongevecht om een tafel elegant en acrobatisch gestalte. Hier bereikt de energie wel de zaal zoals ook choreograaf Willy Tsao dat met veel synchroon bewegende dansers doet in het 11 minuten durende Winter (op Vivaldi). Prachtige dansers, pure vorm. Op zulke momenten is het niet moeilijk je over te geven aan een avondje niet-nadenkesthetiek.