Batsheva Dance Company: Three (Ohad Naharin)

Batsheva Dance Company: Three. Choreografie Ohad Naharin.

Door Ingrid van Frankenhuyzen/NRC Handelsblad
29/03/07

En weer bewijst hij het: choreograaf Ohad Naharin is een van de weinige echt groten van de dans. Simpeler dan zijn werk Three uit 2005 kan het bij wijze van spreken niet worden want hij doet niet meer en minder dan zijn 17 dansers laten bewegen op muziek. Niet spectaculair mooi balletesk bewegen of virtuoos ingewikkeld, nee, de Israëliër en zijn gezelschap Batsheva Dance Company houden het aards en soms kinderlijk koddig. Maar schijn bedriegt want alle simpelheid zit o zo geraffineerd in elkaar.
Three bestaat uit drie delen waarvan het eerste deel Bellus (schoonheid) op delen uit Bachs Goldbergvariaties gedanst wordt. Zo lucide als piano-aanslagen van Glenn Gould komt Naharin met ritmische aaneengeregen poses die even terloops als aards zijn. Soms in een duet, dan weer in een synchroon gedanst groepsstuk. En tussen al die afgebakende noten en bewegingen, ligt dat mysterie, die bijna onbenoembare energie die al het aardse ontstijgt.
Ohad Naharin (1952) is echter ook een geestverwant van Jiri Kylián – hij is dan ook regelmatig gastchoreograaf bij het Nederlands Dans Theater- en dus zit er her en der een theatrale knipoog tussen al die pure dansvorm.
In deel drie Secus (anders) delen de 17 dansers zich op in drie rijen en doen ze om de beurt een gek kunstje. De gesamplede discobeats met flarden Beach Boys worden ingevuld met een radslag gevolgd door een spagaat, een voor dood neervallende danser of dansers die hun broek naar beneden doen. Tussendoor vertonen ze minder prozaïsche, veel abstractere kunstjes zonder directe betekenis. Het zijn stuiptrekkingen van een hoekige sierlijkheid.
Dit derde deel is de uitsmijter na het introverte, meditatieve deel Humus waarin de dames de lange tonen van Brian Eno in allerlei formaties vormgeven. Weer ogenschijnlijk eenvoudig. Niet alleen in zijn veel theatrale stukken die hij de afgelopen jaren in de Gastprogrammering van het Muziektheater liet zien, is Ohad Naharin een geweldenaar, juist als het om subtiliteit gaat toon hij zich een meester. Three is in twee woorden grote kunst.