Marc-Marie Huijbregts Opdat Ik Niet Vergeet

Huijbregts bezorgt zijn visite kippenvel

De zalen van Marc-Marie Huijbregts zijn geen theaterzalen, het zijn zijn huiskamers. Waarin hij, als tussen de schuifdeuren op zondagmiddag, zijn visite trakteert op verhalen. Alsof die hem ter plekke te binnen schieten. In zijn huiskamers laat hij het licht aan, om de gasten te kunnen zien en er een gesprek mee aan te gaan. Er herinneringen mee te delen, voordat ze worden vergeten. Soms zingt hij een lied, met een prachtstem, diep uit zijn tenen en daarmee krijgt hij ze muisstil en ontroerd.
‘Opdat Ik Niet Vergeet’, zijn derde soloprogramma na Marc-Marie en het in 2003 met de VSCD-cabaretprijs (de huidige Poelifinario) bekroonde M-M Huijbregts, laat een man zien die breekbaar durft te zijn. Maar die zichzelf zo geestig presenteert en zo’n fraai overwicht op zijn publiek heeft dat niemand het in zijn hoofd haalt daar misbruik van te maken.
Net als in zijn voorgaande programma’s vormen zijn herinneringen de kapstokken waaraan deze voorstelling is opgehangen. Herinneringen aan zijn katholieke Tilburgse jeugd, zijn ooms en tantes, het overlijden van zijn moeder en de dood van poedel Sjakkie. Oude bekenden voor wie Huijbregts de laatste jaren trouw heeft gevolgd.
Het is een avond als een talkshow. Waarin de gastheer opkomt in een djellaba, een Arabisch kledingstuk dat hij van zijn Algerijnse vriend cadeau kreeg, en zich languit voor zijn publiek werpt. Alsof hij een priester is, die gewijd moet worden. Hij geeft zich aan ons, zegt hij, maar dan moeten wij hem ook iets teruggeven. Antwoorden op zijn pesterige vraagjes bijvoorbeeld. Daarmee loopt hij het risico juist die mensen aan te spreken die eigenlijk niks te vertellen hebben. Maar hij is zó gevat dat hij elke mogelijke situatie in zijn voordeel kan doen kantelen, zonder de aangesprokene te vloeren.
Een van Huijbregts grootste krachten is dat hij in elk verhaal met grote emotionele lading zoveel lucht brengt dat je er om kan lachen zonder je oneerbiedig te voelen. Recente gebeurtenissen, als zijn ontluisterende ontmoeting met de koningin en zijn reisje naar Athene waar net de Paralympics bezig waren, brengen zijn publiek onder de stoelen van het lachen. Vijf seconden later durft niemand meer een speld te laten vallen en ontroert hij als hij bloedserieus een gospel zingt.
Hij omzeilt kundig de valkuil van een egodocument door enkele stevige ethische kwesties aan de orde te stellen: zijn mensen die zich dienstbaar opstellen, zoals priesters, bodyguards en stewardessen nu wel echt zo onbaatzuchtig? Is God echt wel zo liefdevol naar zijn schepping? En waarom associeert iedereen Willem Holleeder met Freddie Heineken en is zijn chauffeur Ab Doderen vergeten? Ook die is toch in 1983 ontvoerd en heeft dagenlang in een loods in Amsterdam Chinees moeten eten.
Na bijna anderhalf uur valt Huijbregts midden in een zin voorover en dooft het licht. Einde voorstelling. Vlak daarvoor heeft hij verteld dat zijn Algerijnse schoonouders nog steeds in de waan leven dat hun zoon met een vrouw samenleeft. En dat hij hoopt als eerste van de twee dood te gaan, om die illusie niet te verstoren. Het idee op Schiphol de kist met zijn vriend te moeten uitzwaaien, omdat die in Algerijnse bodem wil worden begraven, maakt hem nu al wanhopig.
Kippenvel.

Ruud Buurman

Marc-Marie Huijbregts, Opdat Ik Niet Vergeet. Gezien 25 oktober Purmaryn Purmerend. Tournee t.m. 19 mei 2007. Info en speellijst: www.marc-marie.nl