Cecilia (GPD)

Cecilia is overbodig knutseltheater

Door Wijbrand Schaap
Den Bosch (GPD) _ Papier doet rare dingen met plannen. Op papier zien plannen er namelijk vaak heel erg mooi uit. Zo is ook het plan om het gouden duo Ria Marks en Titus Tiel Groenestege te koppelen aan Nynke Laveman en Oleg Fateëv van een zeldzame schoonheid. Op papier. De uitvoering van het plan heeft geleid tot één van de tenenkrommendste knutselvoorstellingen sinds jaren. Het muziektheaterstuk 'Cecilia en het meisje voor ½ dagen' is verrassingsloze woordkunst en voorspelbaar bewegingstheater dooraderd met gevoelloze muziekriedeltjes.
Waar ging het mis? Titus Tiel Groenestege en Ria Marks kunnen toch wel iets? Hun trilogie van Paradevoorstellingen 'Valse Wals – Bankstel – Zucht' was tenslotte één van de mooiste theaterervaringen van de voorbije tien jaar? En Oleg Fateëv? Die speelde toch zo hartverscheurend mooi accordeon bij zowel Jeroen Willems' Brel-voorstellingen als bij Wunderbaum? En de Friese Fado's van Nynke Laveman zijn ongekend bijzonder en overtuigend.
Apart zijn deze vier de top. Samen lukt het niet. Dus ligt de schuld bij de bedenker. Moniek Kramer, niet onverdienstelijk als scenariste en ooit gevierd als schrijfster van laat twintigste-eeuws kleinkunsttheater, heeft met al het gouden materiaal dat Orkater haar aanbood helemaal niets van de grond gekregen. Het verhaal, over een dementerend stel waarbij een vermoeden van ontrouw tot de nodige verwarring leidt, is flinterdun. Dat mag, zolang je het maar goed vertelt. Maar nee. Om die dunheid te maskeren schrapt schrijfster Moniek Kramer de meeste lidwoorden en bijvoeglijke naamwoorden en houdt wat bijwoordelijke bepalingen en zelfstandige naamwoorden over, doorspekt met een enkel (hulp)werkwoordje. Vaag 'begrijp me goed'-geknipoog is het gevolg. Titus Tiel Groenestege en Ria Marks moeten het definitief afleggen tegen de regie als die hen bewegingen laat maken die een plat citaat zijn van eerdere Marks&Groenestege-successen. De originaliteit van toen is weg.
Het decor is al even gewild kunstzinnig als het verhaal en het spel. Een vloer met daarop een wand die rond kan draaien, waarschijnlijk om het verloop van de tijd weer te geven. Hoe verrassend. En dan een meisje dat zo nu en dan in de handeling springt, waarbij ze soms de alfahulp is en soms meldt dat ze achtervolgd wordt door een lieve accordeonist met hondenogen. Nynke Laveman mist acteertechniek: al haar expressie is ter ondersteuning van haar – inderdaad mooie – stem. Dat acteert niet lekker, zeker niet in de gereformeerde soepjurk die ze aan heeft. De muziek doet vervolgens alsof je ervoor moet hebben doorgeleerd. Makkelijke tonen worden glashard afgestraft door en maatwissel of een rare uithaal met slapmysterieuze nootjes en woordjes.
Het soort 'kijk eens wat slim'-theater dat Orkater brengt met Cecilia ontstaat wanneer de bedenker geen verhaal te vertellen heeft, hoe abstract ook. Nu is het een abstractie zonder ziel.
Als toeschouwer vergeet je zoiets gelukkig sneller dan de demente personages waar het stuk over gaat. Dat scheelt.

Cecilia en het meisje voor halve dagen door Orkater. Gezien: 12 januari 2007 in De Verkadefabriek in Den Bosch. Tournee t/m 31 maart 2007. Inlichtingen: www.orkater.nl.